علامت سوال

چیزی خواندم در یکی از نوشته‌های کسی که درباره‌ام زیاد نوشته، البته روی کاغذ و نه در محیط سایبر… چیزی نوشته بودم درباره‌ی خود واقعی من، این که چه چیزی نمی‌خواهم باشم و از چه چیزی فرار می‌کنم… واقعا دلم نمی‌خواهد مرد باشم، با جوراب مردانه و لباس مردانه…. پسر بچه بودن و بی‌خیالی بیشتر به من می‌چسبد تا هر چیز دیگر… و همیشه وقتی چیزی را بخوانی که خود واقعی‌ات باشد، حالت خراب می‌شود.

چه خوب است که چند نفری خیابان خردمند را خلوت و تاریک پایین بیایید و با صدای بلند Yesterday را بخوانید و تو هم طبق معمول، فالش بخوانی و بابت تکه انداختن به این فالش خواندن، با بقیه با هم بخندید. کاشکی زندگی این قدر راحت بود.

حاتم‌بخشی

ضمن عرض معذرت از حاجی به خاطر کوبیدن شیخ معزز ایشون، ولی وقتی می‌فرمایند:

چه باک که در اين مسير در نظام جمهوری اسلامی دفتر شخصی و دفتر حزبی مهدی کروبی را پلمپ کنند و روزنامه اش را توقيف و يارانش را نيز در بند سازند.

باید عرض کنم که مورد اول و دوم که خب هیچی، مورد سوم هم ای حالا هیچی، ولی درباره‌ی آخری قاعدتا خود اون یاران محترم باید نظر بدن و شیخ دارن از کیسه‌ی خلیفه بخشش می‌فرمایند!

شاید خود یارو و زن و بچه و هفت جدش خیلی هم باک داشته باشن از این‌که تخمی‌تخمی دربند بشن!

The Another Woman

من اعتراف می‌کنم که بعد از آشنایی با فرندفید دیگه هیچ علاقه‌ای به رفتن به فیس‌بوک ندارم.

از کتاب سوم تواریخ ایام، باب سیزدهم

یا ایها الذین خوش خوشون فریندفید حتی مع اکانت فیس بوک (1) در روزگاری که فریندفید نیز از آن فیس بوک شده است (2) بترسید از آن روزی که فیس بوک در فریندفید را تخته کند! (3) و خداوند شبان من است (1+3) این را فقط محض خوش آمدن برادر حسین نوشتیم (2+3) که مزامیر داوود را خیلی دوست می‌دارد! (3+3)

صاف و پوست کنده

جک ماجرا این‌جاست که بیایی و به اسم یک جایی جایزه‌ی ادبی برگزار کنی و برای آن، دبیر و جانشین دبیر و شورای سیاست‌گزاری درست کنی، بعدتر وقتی قرار شد خروجی را بدهی بیرون، یک سری تصمیمات جدیدتر از سوی یک عده‌ی دیگر که مسئولیت خود گروه را دارند، مجزای روند قبلی شکل می‌گیرد.

رودربایستی ندارم. شنیده‌ام بر سر سانسور کردن و یا نکردن داستان‌های برگزیده‌ چهارمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبیات علمی‌تخیلی و فانتزی، بین دوستان گرداننده‌ی آکادمی فانتزی، بحث و مجادله در گرفته. خواستم به دوستان گرداننده‌ی آکادمی فانتزی بگویم قبل از این‌که دعوا بکنید فلان داستان معاند اساس‌نامه‌‌ی گروه هست یا نه، بروید از سردبیر یا دبیر مسابقه یا جانشین دبیر یا شورای سیاست‌گزاری و یا حتی کمیته‌ی انتخاب داستان‌ها بپرسید حواسشان بوده که بعضی داستان‌ها ممکن است مورد-دار باشند یا نه؟

جواب سوال را همین جا می‌دهم که وقت و انرژی رفقا بیهوده هدر نرود. دقیقا قبل از این‌که حتی داستان‌ها به دست شما برسد و تازه یاد این مورد بیافتید، همان کسانی که مسئولیت داشتند، همین داد و قال‌ها را بین خودشان کردند و به این نتیجه رسیدند که داستان مشکل‌دار، اصلا به داوری نهایی نمی‌رسد، چون اگر رسید و رفت بالاتر و بعدتر هم برنده شد، نهایت بی‌احترامی به آن نویسنده‌ای است که داستانش برنده شده و حالا رسما به او می‌گوییم: «فلانی، داستان شما رو برنده کردیم، منتهی شرمنده، روی سایتمون نمی‌ذاریم چون با اساس‌نامه‌ی ما در تعارض هست!»

یک چیز را یادتان نرود، تمام فعالیت‌های آکادمی فانتزی بر مبنای اساس‌نامه شکل گرفته و قاعدتا برگزاری جایزه‌ی ادبی هم جزو همین فعالیت‌ها هست! پس حتی سخت بگیرم، این حرکت که بیایید و الان درباره‌ی مشکل داشتن یا نداشتن داستان‌ها بحث کنید، یعنی دعوا را بگذارید سر مصداق و تفسیر -که حد نهایی نظر و برداشت شخصی است- یعنی آن کسانی را که بهشان مسئولیت و حق انتخاب دادید زیر سوال می‌برید و تصمیم و انتخاب آنها را قبول ندارید. خب، شرمنده، آن موقع که داشتند افراد را انتخاب می‌کردند برای مسئولیت‌ها، مخالفت می‌کردید و نمی‌گذاشتید فردی که به هر دلیل از نظر شما انتخاب مناسبی ندارد، در مقام انتخاب قرار بگیرد. حالا اگر آن موقع به هر دلیل، و به هر دلیل، این مخالفت را علنی نکرده‌اید، حداقل الان به همان رفقایی که شما و بقیه انتخاب کرده بودید احترام بگذارید و تا سال بعد و دوره‌ی بعدی جایزه صبر کنید. مطمئن باشید اگر ثابت کنید شما بهتر می‌توانید برگزار و انتخاب کنید، خودم، اگر آن موقع نظرم را بپرسند، پشت شما در خواهم آمد.

پانوشت: الان هم تنها مرجع تصمیم‌گیری، سردبیر است. چرا که طبق همان اساس‌نامه‌ای که به استناد آن پنبه‌ی برخی داستان‌ها را می‌زنید، در نهایت تصمیم با سردبیر است و اگر یک به همه با شما مخالف باشد، چه دوست داشته باشید یا نه، قدرت رأی او نظر همه‌تان را وتو می‌کند.

Sudden Startling Revelation

‎Someone sometime told me about “THE IMAM OF THE TIME” someting exactly like this: “He walks amongst us, but he is not one of us” and now, I accidentally think mabye he is JACK and his tattoo in LOST!! (Remember Season 3, Episode 09)‎

روزه خواری

در روزه‌خواری با حکم حکومتی لذتی است که در هفتاد سال کون کردن نیست! (شیخ قزوینی)

تو که شب و روز سنگ مرجعیت رو به سینه می‌زنی و مدام به ماتحت ما فرو می‌کنی‌اش، و از اون طرف هم ضمن قبول داشتن اصل ولایت فقیه، شخص ولایت فقیه رو قبول نداری، وقتی که صانعی و سیستانی و منتظری و جوادی آملی و صافی گلپایگانی و مکارم شیرازی و دفتر بهجت (شیخ علی صافی) هیچ کدوم امروز رو عید اعلام نکردن، به چه انگیزه‌ای روزه خواری رو تنها به حکم مقام عظما اجرایی می‌کنی؟ آقا نخور، این مراجع رو نخور، خونشون گردنت رو می‌گیره ها… از من گفتن!!

در پایان به دلیل حمایت زیرپوستی از مقام ولایت و در کنار آن، به دلیل به گا دادن تدریجی اسلام از شما دوست عزیز تشکر ویژه داریم… دم شما به جد که ایول داره!!

داستان مصور روز قدس

نظر به زحمات عکاسان محترم، ضمن تماشای عکس‌های پر معنا، توجه شما را به گزارش تحلیلی-تفسیری روز قدس جلب می‌کنیم:

***

حزب مؤتلفه اسلامی با چاپ پلاکاردهای شهری و دستی در مقیاس وسیع، به طور چشمگیری در این برنامه حضور داشت:

منتهی مراتب، به دلیل گویش افغان مترجم، لغت استان را به ولایت تغییر داده بودند و در ترجمه‌ی عبارت فخیمه «ولایت فقیه» از آن استفاده بهینه به عمل آوردند!

پایگاه مردمی ولایت در تصویر زیر مشهود است. خبرگزار ما با مشاهده‌ی حلقه در دست چپ این بزرگوار، ابراز تأسف فراوان داشت!

چهره‌ی مشهور و مردمی نماز جمعه، این بار نیز حضوری فعال داشت. گویا این هفته نیز نوبت بر تن کردن لباس نظامی بود.

صدای لبیک به گفته‌های مقام عظما و روزنامه‌ی کیهان و جان بر کفان سپاه مشهود بود و حضور یکپارچه‌ی مردم تنها در جهت دفاع از آرمان فلسطین به روشنی به چشم می خورد.

مانند تمام راهپیمایی‌ها در سراسر دنیا، بازار کسب و کار مشاغل کاذب داغ داغ بود!

بازار تتوهای یک بار مصرف نیز از داغی در خور توجهی برخوردار بود.

تأثیرات مخرب بازی‌های کامپیوتری همچون Counter-Strike در نسل نوجوان به وضوح به چشم می‌خورد!

عده‌ای از خوشحالی پا در هوا شده بودند! کفش‌های زو به آسمان یکی از این افراد در تصویر زیر گواه این ادعا است!

صمیمیت و احساس راحتی در فضا موج می‌زد، به گونه‌ای که عده‌ای از دوستان ضمن حضور با دمپایی راحتی، در ملا عام جاسازی چماق خود را اصلاح می‌کردند.

عده‌ای جهت پرهیز از هر گونه ریا، به هیچ وجه زیر بار ثبت چهره‌شان در تصاویر نرفتند. خبرنگار ما پس از مشاهده‌ی چهره‌ی سوژه از نزدیک، از خیر اصرار بیشتر گذشت!

عزیزان با تلفیق سنگ و چوب و پارچه، روش‌های نوینی را در ساز کردن کوک ارکستر به کار می‌بستند.

در تصویر زیر، نمونه‌ای آشکار از خلاقیت ستاد برگزاری مراسم را مشاهده می‌کنید.

در ادامه‌ی تصویر، فرد خلاق از شدت ذوق و بنا بر رعایت اصل قرینه‌یابی در معماری، پرچم استکبار را به صورت معکوس کار کرده است. در این‌ها نشانه هایی برای اهل عمل است!

خلاقیت و ذوق هنری همه جا به چشم می خورد؛ همان طور که اشتباهات طراح صحنه نیز به وضوح همه جا به چشم می‌خورد. این بار نوبت سر و ته هوا کردن پرچم فلسطین بود.

خلاقیت تنها محدود به ستاد برگزاری نبود. اولین شرکت بیمه‌ی دولتی عرضه شده در بورس، با تیزبینی تمام، از امکانات تبلیغاتی استفاده بهینه را برده بود. از جمله‌ی این حرکات می‌توان به استخدام افرادی جهت پوشیدن نمادهای مردمی و استقرار در جلو-زمینه‌ی تابلوی موسسه اشاره داشت!

پس از لو رفتن فروش دستگاه های استراق سمع به ایران، شرکت نوکیا نیز با توسل به نمادهای مردمی و تبلیغات چریکی، قصد بازسازی وجهه‌ی خود را داشت. نمونه‌ای از این بازسازی در تبلیغ مدل Nokia 5310 شرکت در تصویر مشاهده می‌شود.

سازمان میراث فرهنگی نیز در راستای جذب گردشگر، دعوت به خوردن چلوکباب با دست و بازگشت به آیین‌های سنتی را به صورت بیلبوردهایی با نوشته‌های انگلیسی کار کرده بود. ترجمه‌ی نوشته‌ی تصویر چنین است: «همچینی با دست لوتی‌خورش کنید که حروم نشه!»

گارد ویژه چنان برخورد مهربانانه‌ای داشت که حاضران دوستان را به حضور در جمع آنان فرا می‌خوانند. طبق نوار ضبط شده، فرد سمت راست تصویر ضمن اشاره با دست، فریاد می‌زد: «هوی ممد، پاشو بیا این‌جا خره… رفقا همه اهل حال هستن…»

جلوه‌های زندگی ساده‌ی روستایی در محیط شهری رسوخ کرده بود. در تصویر زیر، نمونه‌ی مدرن راه افتادن گله به دنبال چوپان مهربان را مشاهده می‌کنید. نمونه آماری سمت راست تصویر با لباس رزمی سفید، نمونه‌ی مدرن شده همان محافظ گله است!

بنا بر اعلام خبرگزاری مفخم فارس، تصویری از تظاهرات مردم ایران را در شهر قم مشاهده می‌فرمایید! ناظران نتیجه‌گیری نمودند هر ملتی در روز قدس، خر خود راند و محبوب خود پرچم کند!

مردم نشان دادند پروژه‌ی سامانه‌ی اتوبوس‌های تندرو از سوی شهرداری تهران بسیار موفقیت آمیز بوه است، به طوری که برخی از خیابان کریمخان قصد عزیمت همگانی به آزادی را داشتند.

به دلیل تعلق قدس به مسلمین، ورود برای سایرین ممنوع اعلام شده بود. برای درک بهتر مفهوم، از نمادهای شهری نیز کمک گرفته شد.

متأسفانه برخی از عناصر نفوذی در طول برگزاری مراسم مشغول «خرابکاری» بودند!

بوی این خرابکاری‌ها عده‌ای را به شدت به ستوه آورده بود.


پلاکاردهای برخی از کودکان را به دلیل شیطنت و عدم گوش سپردن به سخنان مدیر مراسم، به زیر بغلشان زده و آن‌ها را به بیرون از مراسم هدایت می‌کردند!

حتی زور خداوندی و نشانه‌های روشن او جهت متفرق کردن جمعیت نمی‌توانست از شور و شوق عظیم برخی از حاضران بکاهد!

و در پایان تصویری از اصل ماجرا: «حاج خانوم، دیر شد. بیا بریم خونه نهار از دهن می‌افته ها!!»